Jesli czasem czujecie, ze mimo wielu przyjaciol, jestescie tak naprawde sami, to wiersz dla was...
Samotnosc ogarnela moje serce
i miota mna we wszystkie strony,
nie moge sie od niej uwolnic,
zbyt mocno sciska moja dusze.
Opadam z sil, powoli trace oddech,
cos odbiera mi ostatnie "krople" zycia
i ciagnie w kierunku mroku,
oddalam sie od swiatla.
Ciemnosc zaslania moje oczy,
powieki opadaja,
zapadam w dlugi sen,
czy zdolam sie z niego obudzic?
Powoli trace juz nadzieje,
ze kiedys to odmieni sie,
pragne znow uwierzyc w siebie,
czy odnajde sie?
I znow sie czuje niewidzialna,
choc ludzie otaczaja mnie,
cien oslonil moja twarz,
plomien wiary zgasl...
:(