'(...) zycie to taki dziwny prezent. Na poczatku sie je przecenia: sadzi sie, ze dostalo sie zycie wieczne. Potem sie do nie docenia, uwaza sie ze jest do chrzanu, za krotkie, chcialoby sie niemal sie odrzucic. W koncu kojarzy sie, ze to nie byl prezent, ale jedynie pozyczka. I probuje sie na nie zasluzyc. (...) Im bardziej sie czlowiek starzeje, tym wiekszym smakiem musi sie wykazac, zeby docenic zycie. Musi byc wyrafinowany, stac sie po trosze artysta. Byle kretyn moze cieszyc sie zyciem w wieku dzesieciu, dwudziestu lat, ale kiedy czlowiek ma sto lat, kiedy juz nie moze sie ruszac, musi uruchomic swoja inteligencje.'
'Oskar i Pani Ró¿a'
Eric-Emmanuel Schmitt